Middeleeuwse muren gerestaureerd!

Kasteel Sterkenburg werd medio 13e eeuw gebouwd als een veelhoekige (‘polygonale’) burcht met op één van de hoeken een hoge, ronde verdedigingstoren. Het grondplan van het kasteel wordt nog steeds gevormd door deze ietwat grillig gevormde muren van zogenaamde ‘kloostermoppen’, vaak meters dik – zoals het een middeleeuwse burcht betaamt. Soms zijn ze door in de 18e en 19e eeuw opgetrokken muren aan het oog onttrokken c.q. vervangen of is er slechts een laag van enkele stenen boven het talud te zien. Op twee plaatsen tonen de middeleeuwse bakstenen zich nog open en bloot: bij de ronde toren en bij de ‘wintertuin’.

Het terras dat met wintertuin wordt aangeduid (er staan hier heden ten dage geen planten of bomen meer) is ontstaan bij een verbouwing in de 19e eeuw, waarbij een deel van het oude hoofdhuis aan de noordwestzijde werd afgebroken tot zo’n 2,5 meter hoogte, waarop nog een nieuwe, lage muur werd gemetseld. De Grote Zaal, nog steeds het epicentrum van het kasteel, kreeg zodoende meer lichtinval én een groot, aangrenzend terras dat gebruikt werd als wintertuin.

Tot voor kort verkeerden deze middeleeuwse ringmuren in erbarmelijke staat. Ze waren letterlijk uit hun voegen gebarsten door een ongebreidelde wildgroei, bij gebrek aan onderhoud gedurende vele tientallen jaren, van planten en bomen. Dikke takken wrongen zich letterlijk tussen de 13e-eeuwse kloostermoppen naar buiten. De klei waarmee de wintertuin gevuld was, die zich dikwijls met regenwater verzadigde en daardoor ging uitzetten, duwde de oude ringmuren gestaag steeds meer uit elkaar.

In 2005 werd de wintertuin uitgegraven en werd de zware aarde vervangen door kleikorrels, die zo voor stabiliteit en minder druk zorgden. Van april tot en met juli 2011 werd eindelijk de ringmuur gerestaureerd. De uitvoering was in handen van aannemer Nico de Bont uit Vught. Voor het inboetwerk werd, indien nodig, gezocht naar vergelijkbare, authentieke kloostermoppen. Onooglijke plastic afwateringsbuizen werden vervangen door natuurstenen spuwers, een rioolbuis werd subtiel gecamoufleerd.

Met deze restauratie kan dit eeuwenoude en vanaf de weg zo in het oog springende deel van Kasteel Sterkenburg, een van de meest tastbare relieken van riddermatige tijden, weer vele eeuwen doorstaan!